پیام سپاهان - خراسان / «در ستایش آرمان گرایی عاقلانه » عنوان یادداشت روز در روزنامه خراسان به قلم غلامرضا بنی اسدی است که می‌توانید آن را در ادامه بخوانید:
مقاومت و مبارزه، هیچ گاه بر پایه هیجان طراحی نمی شود. ازآن البته استفاده می کند در استخدام عقلانیت. درخدمت طراحی های همه جانبه. در راستای راهبردی که هم عبور از چالش های امروز را و هم مدیریت فردا را طراحی و تدبیر می کند. به دیروز نگاه دارد و در تقویت « ریشه ها» می کوشد. آینده پژوهانه به افق های بلند نظر دارد. در این سپهر سیاست ورزیدن حکم می کند که حتما زمین را بشناسیم، زمان را بشناسیم و زمینه را بفهمیم. ظرفیت‌های خود را هر روز دوباره بسنجیم. دشمن را نه آن‌گونه که دوست داریم باشد، بلکه آن‌گونه که هست بشناسیم. هدف‌ها را با امکانات تنظیم کنیم و امکانات را برای هدف‌های روشن بسیج کنیم. این یعنی عقلانیت راهبردی. عقلانیت راهبردی، دشمن آرمان نیست. اتفاقاً حافظ آرمان است. آرمانی که راه رسیدن به خود را نشناسد، ممکن است به حسرت تبدیل شود. کم هم نبوده اند از این دست آرمان هایی که با آرمان گرایان هیجان زده، به راه زده اند اما یک کشور را به حسرتی ابدی دچار کرده اند. « ترکمانچای» را می توان از این دست دانست. آرمان افراد جبران کردن فاجعه عهدنامه« گلستان» بود اما نه تنها سر سوزنی جبران نشد که یک « جوالدوز» تاریخی هم در پهلوی ایرانی های دیروز و امروز و فردا نشاند که هنوز و همیشه از جای آن خون بیرون می زند. بله نیت، خیر بود. هدف هم آرمانی« بلند» اما دست ها« کوتاه» بود. خرمای آرمان بر بلندای شاخه های نخل بود که دست ما به آن نرسید و هزینه ای گزاف دادیم دوباره و پای زخمی برگشتیم. این شد تاریخِ ما. تاریخی که باید خواند. نه برای این که بنشینیم در خاکستر آرزوها و حسرت بخوریم که برای آن که مجدد به تکرار آن، حسرتی دوباره رقم نزنیم. ما آرمان گراییم. این را هم ارزش می دانیم اما عقل را به گروی هیجان نمی دهیم. می دانیم آرمان زمانی که با شناخت،برنامه، توان ، سنجش داشته های خود و حریف، توکل و صبر همراه شود، می‌تواند به مقصد برسد. ما با دل و جان ، با آرمان و عقل، پی تحقق آرمان بلند ایران بزرگ هستیم. آرمان، پرچم را بالا می‌برد؛ عقل، راه رسیدن به مقصد را پیدا می‌کند. آرمان، عزت می‌خواهد؛ عقل، هزینه عزت را می‌سنجد و این دو، مکمل هم‌اند. باید با این دو بال پرید. باری، امروز بیش از همیشه باید مراقب «توهم» باشیم. توهم فقط این نیست که کسی خیال کند یک‌شبه می‌تواند جهان را تغییر دهد. توهم، هر جا که جای محاسبه را بگیرد، خطرناک است. چه توهم در قدرت، چه توهم در ضعف. چه آن جا که دشمن را هیچ بشماریم و چه آن جا که توان خود را هیچ بپنداریم. هر دو، دو روی یک خطا هستند: ندیدن واقعیت. ایران اما بیش از این هاست. ایران، هم گذشته‌ای بزرگ دارد و هم آینده‌ای که هنوز نوشته نشده است. برای آن آینده، نه باید در گذشته متوقف شد و نه گذشته را فراموش کرد. باید از گذشته ریشه گرفت و به سوی آینده رفت. آینده ای که قرار است بایستیم، قد بکشیم، پرچم برداریم و راه برویم. اما این بار، با چراغ تجربه، با چشم باز، با محاسبه، با ایمان،با عقلانیت. چنان که شهدا نشان مان دادند. شهیدان، برای ما فقط نمادِ یک گذشته مقدس نیستند، بخشی ازآینده‌ای هستند که« ما» مسئول ساختنش هستیم.